غنچه خندان

ابتدا سلامي گرم داشته بيد خدمت بروبچ با حال مكانيك كه گرمي نفسشون حيات بخش صنعت بيد.

داشتم فكر مي كردم واسه اولين بار تو وبلاگمون چي بنويسم. به نظرم رسيد استاد شهريار كليد حل اين معماست. فكركنم  شما هم آشنايي كمي با اين شاعر افسانه اي خطه ي آذربايجان دارين. واسه همين شعري بس زيبا از ايشان را كه درد دل برخي از بچه ها هم هست تقديم مي كنم به شما عزيزان:

اي غنچه ي خندان چرا خون در دل ما مي كني    خاري به خود مي بندي و ما را ز سر وا مي كني

از تير كجتابي تو آخر كمان شد قامتم              كاخت نگون باد اي فلك با ماچه بد تا مي كني

اي شمع رقصان با نسيم آتش مزن ‍‍‍‍‍‍پروانه را    با دوست هم رحمي چو با دشمن مدارا مي كني

با چون مني نازك خيال ابروكشيدن از ملال         زشت است اي وحشي غزال اما چه زيبا مي كني

امروز ما بي چارگان اميد فردائيش نيست        اين داني وبا ما هنوز امروز و فردا مي كني

اي غم بگو از دست تو آخر كجا بايد شدن        در گوشه ي ميخانه هم ما را تو پيدا مي كني

ما، شهريارا بلبلان ديديم بر طرف چمن           شورافكن و شيرين سخن اما تو غوغا مي كني

 

واين هم رباعي خودمه كه تقديمي است، تنها به .......

از خراباتي شهر بوي كسي مي آيد              گو كه بر ديده ي من نور كسي مي آيد

پرتو مهر خرامانه و دردانه ي اوست           كه به مسكين منش ناب زري مي آيد

به اميد روزهاي بعد.....